Wandelen door het Georgische gebergte

Na een aantal maanden vol voorpret was het eindelijk zover. We zijn aangekomen in Georgië. Dit land, nog niet overspoeld door toeristen, trok al langere tijd mijn interesse. Het voelt als een verborgen parel die zich kenmerkt door prachtige natuur, eeuwenoude wijntradities, fantastisch eten, kerken en kloosters. Hoe verder we van de grote steden kwamen, hoe authentieker het aanvoelde. En dus ging de reis verder: op naar de bergen!

Goede voorbereiding

We besluiten de Chaukhi-pas te gaan lopen, een iconische route hoog in het Kaukasusgebergte, met pieken tot wel 4.000 meter hoog. Voordat we naar Juta rijden, waar onze meerdaagse tocht begint, halen we eerst nog een Khachapuri. Dit is een brood gevuld met kaas, waarvan het vet letterlijk van je vingers druipt na het eten. Een heerlijke caloriebom die meer dan welkom is voor de tocht in de bergen.

Volop genieten

Aangekomen in Juta pakken we de laatste spullen in. Onze backpacks vullen zich met een lichtgewicht tent, slaapzakken, slaapmatten en kleding. Dankzij de lichtgewicht spullen is er meer ruimte voor eten. Iets waar we altijd te veel van meenemen, maar honger in de bergen wil niemand. Beiden met ruim 10 kilogram op onze rug starten we de wandeltocht redelijk vroeg in de ochtend. Al snel zien we de eerste borden naar het Abdelauri-meer, onze slaapplek voor de komende nacht. De daaropvolgende kilometers lopen we door een prachtig groen landschap, met hoge bergen op de achtergrond. Koeien en paarden lopen om je heen, wat het plaatje compleet maakt. De zon schijnt in onze rug, de lucht is strakblauw en met een korte broek genieten we volop.

Afhankelijk van de navigatie

Een aantal uren later blijkt het weer, zoals het vaker gaat in de bergen, onvoorspelbaar. Ook merken we dat we nog wat vroeg in het seizoen zitten. Het pad dat we moeten volgen over de bergkam is bedekt met sneeuw en niet zichtbaar. Na enige twijfel besluiten we, met behulp van de navigatie, toch verder te lopen. Gelukkig hebben we goede schoenen met voldoende grip in de sneeuw. Ondertussen is de korte broek ingeruild voor een regenpak, en gaat ook de regenhoes over de tas. We lopen verder over de berg, volledig in de sneeuw, en het warme gevoel van de zon is ver te zoeken. Het zicht wordt snel slechter, waardoor we nu echt volledig afhankelijk zijn van de navigatie. We lopen een aantal keren terug, omdat de route toch afweek. Zelfs nadat we de bergkam hebben gepasseerd, lopen we nog uren in de dichte mist naar beneden, voordat we eindelijk weer wat zicht terugkrijgen. Wat een verademing!

We zijn inmiddels ruim 8 uur onderweg als we aankomen bij het meer waar we willen slapen. Het is hier prachtig. De lucht klaart deels op en de weerspiegeling van de bergen in het ijskoude meer is bijna onwerkelijk. We zoeken een vlak plekje rondom het meer om ons tentje op te zetten. Het is een idyllische plek, zonder mensen, midden in de indrukwekkende natuur. Het maakt je nederig, maar toch toch heb je het gevoel van vrijheid. De nacht is koud. Slapen naast een meer op 2600 meter hoogte hebben we wel wat onderschat. Gelukkig zijn we goed voorbereid met kleding en een gasbrander om onszelf warm te houden met kopjes thee.

De volgende dag komt de zon langzaam op en verlicht het dal. De bergen, gisteren nog in de mist verscholen, zijn nu duidelijk te zien. Terwijl we verder het dal inlopen, komen we steeds meer koeien tegen, die bij de primitieve boerderijen horen die we enkele kilometers later zien. Boerderijen die niet veel meer zijn dan houten hutjes met zelfgemaakte stallen van boomstammen, gelegen naast een rivier, zonder elektriciteit. Het voelt als een stap terug in de tijd en de mensen begroeten ons vriendelijk. De eenvoud van hun leven, ver weg van de moderne wereld, maakt indruk. De Chaukhi-pas, wat een ervaring!

Volg Romée voor meer bergavonturen op @romeewinona